شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از باد میخواهد که به سوی زلف محبوبش بوزد و به خاطر زیبایی زلفهای او، دست از آن بر ندارد. او همچنین آرزو میکند که آتش دلش را به زلف دراز محبوب برساند و بوی دلسوزیاش را به مشکی که دارد پخش کند.
ای باد به سوی زلفِ آن یار بتازکوتاه مکن دست از آن زلف دراز
هوش مصنوعی: ای باد، به سمت زلفهای آن معشوق برو و به آرامی از آن زلفهای بلند دور نشو.
آهم به سرِ زلفِ درازش برسانبوی جگر سوخته در مشک انداز
هوش مصنوعی: آرزو دارم فریاد درد و سوز دلام را به موهای بلند او برسانم و بوی عطر جگر سوختهام را در مشک بگنجانم.