تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۳۶

ای باد به سوی زلفِ آن یار بتازکوتاه مکن دست از آن زلف دراز
آهم به سرِ زلفِ درازش برسانبوی جگر سوخته در مشک انداز