تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۴۷

زلف تو که چون مشک به هر سوی افتادبی مهر از آن است که هندوی افتاد
زان گشت چنین شکسته کز غارت جاناز بس که شتاب کرد بر روی افتاد