تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۴۸

دل گفت: «رهِ زلف تو چون کوتاهی است»چون دید که نیست هر زمانش آهی است
در زلفِ تو میرفت و به زاری میگفت:«یا رب چه دراز و بس پریشان راهی است!»