شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به گفتگو با کسی می‌پردازد که از او درخواست می‌کند تا شکر یا زیبایی‌هایش را نادیده بگیرد و آن را به دیگران منتقل کند. اما شخص پاسخ می‌دهد که او فقط یک دهن دارد و نمی‌تواند زیبایی‌اش را به جایی دیگر ببرد و آن را مانند سوزن در چشمانش نگه داشته است. در واقع، این گفتگو نشان‌دهنده دشواری در انتقال زیبایی و احساسات است.
گفتم:«شکری از دهنت، درگذریناگه ببرم تا که بیابم دگری»
هوش مصنوعی: گفتم: «از تو تشکری میکنم و ناگهان میروم تا کسی دیگر را پیدا کنم.»
گفتا: «دهنی چو چشم سوزن دارمبیرون نشود زچشم سوزن شکری»
هوش مصنوعی: گفت: «چشمم مانند سوراخ سوزن است و هیچ چیزی از آن خارج نمیشود، حتی شکر هم نمی‌تواند بیرون بیاید.»