شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی به معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که بدون یاد معشوق، نمی‌تواند زندگی کند و حتی اگر بخواهد در مورد او صحبت کند، یاد او در تمامی جهان مشهود است. همچنین، اعتراف می‌کند که از این وابستگی می‌ترسد، زیرا بیم دارد که معشوق به او آسیب بزند. در واقع، این شعر احساساتی چون عشق، ترس و تردید را به تصویر می‌کشد.
بی یاد تو من سرزبان را بزنمبر یاد تو جملهٔ جهان را بزنم
هوش مصنوعی: اگر بی Gedanken تو زندگی کنم، حتی بر زبانم هم نام تو را میآورم و در یاد و خاطر همه دنیا، فقط تو را میزنم.
تو جان منی ومن از آن میترسمکز بس که جفا کنی تو جان را بزنم
هوش مصنوعی: تو برای من بسیار مهم و عزیز هستی و من از این موضوع نگرانم که ممکن است به خاطر بدرفتاریهایت، من ناچار شوم به خودم آسیب بزنم.