شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از عشقش صحبت می‌کند و به شدت خواهان توجه محبوبش است. او بیان می‌کند که حاضر است جانش را فدای محبوب کند و حتی خود را به خاک او تبدیل کند تا شاید بتواند لحظه‌ای توجه او را جلب کند. او به ناز محبوب اشاره می‌کند و از بی‌توجهی‌اش ابراز حسرت می‌کند و می‌گوید که با وجود عشقش، محبوب هیچگاه بر دل سوخته‌اش نگاهی نمی‌اندازد.
گفتم: «ز میان جان شوم خاک درشتا بوک بود بر من مسکین گذرش»
هوش مصنوعی: گفتم: «از وجودم میگذرم و به خاک پایش تبدیل میشوم، تا شاید روزی بر منِ بیچاره نگاهی بیفکند.»
او خود چو ز ناز چشم مینکُند بازکی بر منِ دلسوخته افتد نظرش
هوش مصنوعی: او به زیبایی و ناز، چشمانش را از من برمیگرداند و نمیداند که چهقدر دلم به او وابسته است و امیدوارم که روزی نگاهی به من بیندازد.