تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۲۷

تا از غم تب دلش به صد درد افتادشد زرد رخ و بر رخ او گرد افتاد
گفتم که چه بود کافتابت شد زردگفتا مگر آفتاب بر زرد افتاد