شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار بیان میکند که به خاطر محبوبش اندوه را همچون یک بار سنگین بر دوش میکشد و هر چه که در زندگیاش پیش میآید، این اندوه را همچنان با خود دارد. او به این حالت ادامه میدهد و میخواهد هر لحظه در این حس غم باقی بماند.
سودای ترا پشت سپه میدارماندوهِ ترا توشهٔ ره میدارم
هوش مصنوعی: من عشق تو را در دل خود پنهان کردهام و غم تو را همچون بار و توشهای برای سفر نگهداشتهام.
چون از درِ اندوه درآمد کارمدایم درِ اندوه نگه میدارم
هوش مصنوعی: زمانی که به خاطر غم و اندوه وارد زندگیام شدم، همیشه درگیر احساسات اندوهگین هستم و نمیتوانم از آن خارج شوم.