شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که در عشق، او بخشی از اندوه معشوقش است و در درد و تنهایی او شریک است. حتی اگر هیچ کس دیگر در کنار او نباشد، همین اندوه معشوق برایش کافی است. به عبارت دیگر، عشق و اندوه معشوق به او معنا می‌دهد و او را از تنهایی نجات می‌دهد.
در عشق توام هم نفس اندوه تو بسدر درد توام دسترس اندوه تو بس
هوش مصنوعی: در عشق تو، من به اندازهای غمگین و تحت تأثیر درد تو هستم که دیگر نمیتوانم به آن دسترسی پیدا کنم.
در تنهائی که یار باید صد کسگر نیست مرا هیچ کس، اندوه تو بس
هوش مصنوعی: در تنهایی که باید یار در کنار باشد، اگر هیچکس هم در کنارم نباشد، غم و اندوه تو برای من کافی است.