شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: غزل به نگرانی و درد دل شاعر اشاره دارد. او به معشوق خود (جان) می‌گوید که وجودش عامل شوق و آتش در دل اوست. بخت بدش نیز باعث رنج و عذابش شده است. شاعر ابراز می‌کند که شب‌ها تحمل نمی‌تواند کرد و روزی را انتظار دارد که دلش آرام گیرد. در نهایت، از شب‌های معشوق خوشحال است زیرا این شب‌ها مایه امید و روشنی برای اوست.
جانا! دل و جانم آتش افروز از تستناسازی این بخت جگرسوز از تست
هوش مصنوعی: عزیزم! دل و جانم از وجود تو شعلهور است و این بخت ناپسند، مرا به شدت میآزارد.
شب نیست که روز دل فرومینشودخوش باد شبت که دل بدین روز از تست!
هوش مصنوعی: در شب، دل آرام نمیشود؛ اما خوشا به حال شبی که دل در این روز از تو خوشحال است!