شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: این اشعار نشان‌دهندهٔ احساس عمیق شاعر نسبت به محبوبش است. شاعر به چهرهٔ محبوب اشاره می‌کند که برای او بی‌چهره و ناشناخته است. او از طرفی از خونریزی محبوبش صحبت می‌کند و به نوعی احساس قربانی بودن را بیان می‌کند. در نهایت، درخواست می‌کند که محبوب خونش را بر گردن او به جا بگذارد، به این معنی که او آماده است تا به خاطر عشقش، هر نوع رنج و فشاری را تحمل کند.
بی چهرهٔ تو چشم کرادارم منخون میریزی که خونبها دارم من
هوش مصنوعی: من بدون دیدن چهرهات در انتظار هستم و تو خونم را میریزی، در حالی که من برای این خون بهایی دارم.
خونی که بریختی چو بگشادی دستدر گردن من کن که روا دارم من
هوش مصنوعی: اگر خونی که ریختی باعث شد که دستت را به گردنم بگذاری، این کار را انجام بده، زیرا من این را میپذیرم.