باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق

شمارهٔ ۱

خونِ من خاکی که بریزد آخر

شمارهٔ ۲

بی چهرهٔ تو چشم کرادارم من

شمارهٔ ۳

تاکی بی تو زاری پیوست کنم

شمارهٔ ۴

خواهم که همی عاشق رویت میرم

شمارهٔ ۵

گاه از غم تو مست و خرابم بینی

شمارهٔ ۶

جانا! تو کجائی که نیازم بینی

شمارهٔ ۷

در عشق تو راه این دل غافل گم کرد

شمارهٔ ۸

در عشق تو من گرد جنون میگردم

شمارهٔ ۹

در عشقِ تو رسوای جهان آمدهایم

شمارهٔ ۱۰

جان سوخته پای بست آمد بی تو

شمارهٔ ۱۱

ای شمع چگل! تاتو برفتی ز برم

شمارهٔ ۱۲

در عشقِ تو برخویشتنم فرمان نیست

شمارهٔ ۱۳

جانا! دل من زیر و زبر خواهد شد

شمارهٔ ۱۴

تا کی طلبم ز هر کسی پیوستت

شمارهٔ ۱۵

جان گِردِ تو از میان جان میگردد

شمارهٔ ۱۶

خود را ز تو بیگناه مینتوان داشت

شمارهٔ ۱۷

مهری که ز تو در دل من بنهفته است

شمارهٔ ۱۸

تا عشق نشست ناگهی در سر من

شمارهٔ ۱۹

بی عشق نفس زدن حرام است مرا

شمارهٔ ۲۰

عمری به هوس در تک و تاز آمد دل

شمارهٔ ۲۱

گر دل گویم به پای غم پست افتاد

شمارهٔ ۲۲

زانگه که دلم بر آن سمن بر بگذشت

شمارهٔ ۲۳

چون درد و دریغ از دل ریشم بنشد

شمارهٔ ۲۴

ماهی که به حسن، عالم آرای افتاد