شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوری محبوب خود شکایت میکند و ابراز میکند که در شبهای طولانی از غم و ناتوانی رنج میبرد. او از محبوب میخواهد که برگردد و تأکید میکند که اگر بازگردد، به خاطر ضعف و گرفتاریهای خود نمیتواند خودش را نشان دهد.
جانا! تو کجائی که نیازم بینیوین نالهٔ شبهای درازم بینی
هوش مصنوعی: عزیزم، کجایی که من به تو نیاز دارم و صدای نالهام را در طول شبهای طولانی میشنوی؟
از ضعف چنانم که نیایم در چشمگر بازآئی مدان که بازم بینی
هوش مصنوعی: من به قدری ضعیف و ناتوان هستم که جرأت ندارم در مقابل تو ظاهر شوم. اگر دوباره برگردی، به تو هیچ امیدی نمیدهم که مرا دوباره ببینی.