تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۲۱

گر دل گویم به پای غم پست افتادور جان گویم به عشق سرمست افتاد
میشست به خون دیده دل دست ز جاندل نیز چو خون دیده بر دست افتاد