شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عشق و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او می‌خواهد در غم فراق معشوق زاری کند و جانش را از شراب عشق او سرمست کند. شاعر از نوسان حالت خود صحبت می‌کند که گاهی خود را گم کرده و گاهی وجود دارد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که وقت آن رسیده است که به معشوق نزدیک شود.
تاکی بی تو زاری پیوست کنمجان را ز شراب عشق تو مست کنم
هوش مصنوعی: تا کی باید بدون تو غمگین و ناراحت باشم؟ جانم را با عشق تو سرمست و شاداب کنم.
گاهی خود را نیست و گهی هست کنموقت است که در گردن تودست کنم
هوش مصنوعی: گاهی اوقات احساس میکنم که وجود ندارم و گاهی هم وجود دارم. وقتی می‌رسد که میخواهم خود را در آغوش تو قرار دهم.