تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۲۳

چون درد و دریغ از دل ریشم بنشدجان شد به دریغ ودرد خویشم بنشد
گفتم که چو سایه میروم از پس اواین نیز چه سود چون ز پیشم بنشد