شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از دل‌مشغولی و اندیشه‌ای که همواره با اوست صحبت می‌کند. این اندیشه و غم، در هر کجا که باشد، همراه اوست. همچنین، او ابراز می‌کند که از این وضعیت رنج می‌برد و تنها دلش با کسی که دوست دارد، آرامش می‌یابد. در واقع، این ابیات بیانگر احساس تنهایی و اندوه شاعر است که به طور مداوم با اوست.
اندیشهٔ عالمی مرا افتادستهر جاکه فتد غمی مرا افتادست
هوش مصنوعی: فکری از یک عالم به ذهنم خطور کرده که هر کجا میروم، غمی به دنبالم هست.
چون خوش دارم دلت که تا جان دارمتنها همه ماتمی مرا افتادست
هوش مصنوعی: چون دوست دارم که قلبت شاد باشد، تا زمانی که زندهام، غم و اندوه تنها بر دوش من سنگینی می‌کند.