تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۲۲

چون خیل بلا ز پیش و از پس بودمناکس باشم اگر دلِ کس بودم
کارِ من دلسوخته آه است همهگردر گیرد یک آهِ من بس بودم