شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و محبت سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اگر عشق بزرگی داشته باشد، حاضر است خود را فدای خرد کند. او همچنین از تغییر رنگ رویش به زردی صحبت می‌کند که نشان‌دهندهٔ رنج یا غم است. در نهایت، او از کمبود ایمان و دین سخن می‌گوید و می‌خواهد که درد و رنج خود را به سجاده‌ای تقدیم کند.
در عشق بزرگیم به خردی بدهموین سرخی روی خود به زردی بدهم
هوش مصنوعی: در عشق، بزرگ و با شکوه هستم و اگر لازم باشد، عشق و زیباییام را به چیزهای کوچک و کمارزش تبدیل میکنم.
از صافی دین چو قطرهای نیست مراسجّاده گرو کنم به دُردی بدهم
هوش مصنوعی: اگر از صفای دین چیزی ندارم، سجادهام را به شرابی میفروشم.