شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: شعر به بیان احساساتی عمیق و درونی پرداخته است. شاعر می‌گوید که نه تنها بر روی سرش چیزی سطحی وجود ندارد، بلکه دلش هم به قضاوت و داوری نیازی ندارد. او از معشوق می‌خواهد که نقطه دردش را ببینند تا اوضاعی را که در آن دچار گمراهی و عدم ایمان است، درک کند. در این ابیات، احساس تنهایی و نیاز به درک عمیق‌تر از سوی معشوق به وضوح احساس می‌شود.
نه در سرِ من سَرِسری بینی تونه میل دلم به داوری بینی تو
هوش مصنوعی: در ذهن من نه افکار سرسری وجود دارد و نه تمایل قلبیام به قضاوت و داوری توست.
اینجا که منم نقطهٔ دردی بفرستتا گمراهی و کافری بینی تو
هوش مصنوعی: در اینجا که من هستم، از درد و رنج خبر بفرست تا بتوانی به وضوح گمراهی و کافری را ببینی.