تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۵

از بس که دلم بسوخت زین کاردرشتروزی صد ره به دست خود خود را کشت
جامی دو، می مغانه خواه از زردشتتا باز کنم قبای آدم از پشت