شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر از ساقی میخواهد که زمان را به او یادآوری نکند و فقط به لذت خوشایند و زیبایی زلف محبوبش توجه کند. او تمایل دارد تا از لحظات شیرین و خوشی که در کنار محبوبش دارد، بهرهبرداری کند و نگران گذر زمان نباشد.
تاکی شوم از زمانه پست ای ساقیزین پس من و آن زلف خوش است ای ساقی
هوش مصنوعی: به من بگو تا چه زمانی باید در این دنیای ناپسند زندگی کنم؟ ای ساقی، از این به بعد تنها من و آن موهای زیبا در کنار هم خواهیم بود.
زلف تو به دست باتو دستی بزنیمزان پیش که بگذرد ز دست ای ساقی
هوش مصنوعی: به موهای تو دست بزنیم و لذت ببریم، قبل از آنکه این لحظه از دست برود، ای ساقی.