شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از ساقی می‌خواهد که دیگر درباره‌ی زندگی و زمان صحبت نکند و به جای آن باده‌ای بدهد، زیرا عمرش به پایان نزدیک می‌شود. او به تکرار این موضوعات اعتراض کرده و از ساقی می‌خواهد که بلاتکلیفی را کنار بگذارد و لحظه‌ی حال را جشن بگیرد.
تا کی گوئی ز چار و هفت ای ساقیتا چند ز چار وهفت تفت ای ساقی
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی درباره‌ی عددهای چهار و هفت صحبت کنی، ای ساقی؟ چقدر دیگر باید درباره‌ی این عددها سخن بگویی؟
هین قول بگو که وقت شد ای مطربهین باده بده که عمر رفت ای ساقی
هوش مصنوعی: بشنو! بگو که زمان آن رسیده است، ای نوازنده، باده بیاور که عمر ما گذشت، ای ساقی.