شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، گل به گلاب‌گیر می‌گوید که وقتی بهاری می‌شود و تابش خورشید باعث شکوفایی‌اش می‌گردد، در زیر سایه‌های جلیل، غنچه به خواب می‌رود. همچنین گل اشاره می‌کند که او در حال شکفتن است و گلاب‌گیر به زودی خواهد آمد تا با آب، او را از بین ببرد. بنابراین، این شعر به فرآیند شکوفایی و از بین رفتن گل‌ها اشاره دارد.
گل گفت: گلابگر چو تابم ببرددر زیرِ جُلَیلِ غنچه خوابم ببرد
هوش مصنوعی: گل گفت: وقتی کسی مرا ببرند و در سایه سنگین غنچه بگذارند، به خواب فرو میروم.
من میشکفم گلابگر میآیدتا بر سرِ آتش همه آبم ببرد
هوش مصنوعی: من در اثر ورود گلاب، شکوفا میشوم تا جایی که در مقابل آتش، همه چیز از من تبخیر شده و از بین برود.