شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: این شعر با توصیف صحنه‌ای صبحگاهی آغاز می‌شود که آواز خروس شنیده می‌شود و نور باده به شمع می‌تابد. شاعر مخاطب را به برخاستن و بیدار شدن دعوت می‌کند و می‌گوید که مانند ابرهای بهاری، صبح با خنده‌اش بر جمع افراد سایه افکنده و باعث تغییر حال و هوای آنها شده است.
آوازِ خروس صبح در سمع افتادآتش ز فروغ باده در شمع افتاد
هوش مصنوعی: در صبح، صدای خروس به گوش رسید و نورِ درخشان شراب باعث شعلهور شدن شمع شد.
برخیز و صبوح کن که چون ابرِ بهاراز خندهٔ صبح گریه بر جمع افتاد
هوش مصنوعی: بپا خیز و صبحانهای نوش جان کن، زیرا مانند ابرهای بهاری که از شوق صبح میبارند، لحظههای شاد زندگی نیز به زودی به پایان میرسند.