شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از صبح می‌خواهد که به او عذاب بدهد و در عین حال از او طلبی دارد. او بیان می‌کند که گریه‌اش باعث شده تمام جهان غرق آب شود و اگر طرف مقابل بخندد، باید توجه کند که این خنده می‌تواند او را به خطر بیندازد. به طور کلی، شاعر احساسات عمیق و تضادهای داخلی خود را به تصویر می‌کشد.
ای صبح مرا به صد عذاب اندازیکرجست طلب در آفتاب اندازی
هوش مصنوعی: ای صبح، تو مرا با سختیها و عذابهای بسیار مواجه میکنی؛ به گونهای که برای رسیدن به خواستهام باید در زیر نور آفتاب تلاش کنم.
از گریهٔ من همه جهان آب گرفتگر خنده زنی سپر بر آب اندازی
هوش مصنوعی: از اشکهای من به اندازهای دنیا تحت تأثیر قرار گرفته که اگر تو بخندی، گویی بر روی آب حفاظی قرار دادهای.