تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۶

ای صبح اگر عزیمتِ خنده کنیحالم چو جمالِ خویش فرخنده کنی
دایم چو تویی همدم عیسی در دمتا بوکه دل مردهٔ من زنده کنی