شمارهٔ ۱۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از صبح خواستار لبخندی است تا او را از شب تاریکی رهایی بخشد. او به این نکته اشاره میکند که اگر صبح نیز مانند آتش خورشید در درونش شعلهور باشد، جای تعجبی نخواهد داشت که زندگی دوباره روشن شود.
ای صبح دمی به خنده بگشای لبیتا باز رهم من از چنین تیره شبی
هوش مصنوعی: صبح، با لبخندی به من کمک کن تا از این شب تاریک و غمانگیز آزاد شوم.
چون از خورشید در دل آتش داریگر درگیرد دَمِ تو نَبْوَد عجبی
هوش مصنوعی: اگر در دل آتش، نور خورشید را داشته باشی، تعجبی ندارد که اگر دمی به آن حرارت بیفزایی، همه چیز شعلهور شود.