شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از احساس غم و گریه در شبهای طولانی سخن میگوید و آرزوی روزی را میکند که شبهای تاریک به صبح روشن تبدیل شوند. او همچنین اشاره میکند که در صورت تغییر وضعیت به خوشحالی و شادابی میرسد.
تا کی ز شبِ دراز گریان گردمدر تاریکی چو زلفِ جانان گردم
هوش مصنوعی: تا کی باید در شبهای بلند و تاریک به گریه بپردازم، مانند موهای پریشان محبوبم؟
گر زنگی شب، چو صبح، خندان گرددمن چون زنگی سپید دندان گردم
هوش مصنوعی: اگر در شب مانند صبح خوشحال شوم، من نیز دندانهایم مانند دندانهای سفید باشم.