شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به صبح اشاره می‌کند که وقتی زیبایی و شادابی او را می‌بیند، بدون کلامی، به شادی و خوشحالی می‌خندد. شاعر می‌گوید اگر او می‌توانست زیبایی‌اش را بخرد، همه چیز را برای به دست آوردن او می‌فروخت. این شعر نشان‌دهنده دل‌باختگی و احساس عمیق شاعر نسبت به زیبایی و عشق است.
ای صبح! چو دیدی بر من سیم تنیبر عشرت ما خنده زدی بی دهنی
هوش مصنوعی: ای صبح! وقتی که تو زیبایی و جوانی من را دیدی، بر شادی و خوشیهای ما با لبخندی بیصدا اشاره کردی.
گر من بخرید می دمت از کاذببفروختیی همه جهان بر چو منی
هوش مصنوعی: اگر من به تو نوشیدنی میفروختم، تو همه دنیا را به من میفروختی!