شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از صبح میخواهد که در یاری او بکوشد و پردهدار باشد، یعنی به او کمک کند تا از تاریکی شب رهایی یابد. شاعر خود از سیاهی و ناامیدی شب میترسد و از صبح انتظار دارد که با روشنایی و روشنی خود، او را یاری کند.
ای صبح!اگر تو یاریی خواهی کردآنست که پرده داریی خواهی کرد
هوش مصنوعی: ای صبح! اگر میخواهی کمک کنی، باید برای ما رازها و ناگفتههای خود را پنهان کنی.
من خود ز سیه گری شب میترسمتو نیز سفیدکاریی خواهی کرد
هوش مصنوعی: من از تاریکی شب و بدیهای آن میترسم، تو هم نمیتوانی کارهای خوبی انجام دهی.