شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و نورانی صبح و جهان اشاره دارد و میگوید که صبح و شادابی دنیا بدون وجود شخص مورد نظر بیمعناست. شاعر بیان میکند که چون آن فرد هیچ ویژگیای مشابه ندارد، او نمیتواند همدمش باشد و در نتیجه، حاضر شدن یا نبودن او تأثیری ندارد.
ای صبح! جهان فروز عالم تو نییدر خنده زدن شکرفشان هم تو نیی
هوش مصنوعی: ای صبح! جهان به نور تو روشن است، اما در هنگام خنده و شادی نیز تو هستی که شادی و شیرینی را به همراه میآوری.
چون نیست تُرا یک صفت همدم مندم درکش و دم مده که همدم تو نیی
هوش مصنوعی: وقتی تو هیچ ویژگیای از خودت شبیه به من نداری، بهتر است که فقط به من نزدیک نشوی و در کنارم نیا؛ چون تو همنوا و همراهم نیستی.