شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عواطف عمیق خود نسبت به مولایش صحبت می‌کند. او به عشق و ارادت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر عشق به او، از جای خود برخاسته و به مانند یک پروانه، به دور شمع وجود او می‌چرخد. شاعر خود را مانند پروانه‌ای سوخته می‌بیند که فقط در پای مولایش می‌تواند زندگی کند.
ای جان و دلم به جان و دل مولایتاز جای شدم ز عشق یک یک جایت
هوش مصنوعی: ای جان و دلم، به خاطر محبت و عشق مولایت از جا و مکان خودم رها شدم و برات فدای تو میکنم.
تو شمعِ منی و منْت پروانه شدمجز سوخته سر میننهم بر پایت
هوش مصنوعی: تو نور و روشنی من هستی و من مانند پروانه‌ای هستم که به دور تو میچرخم. هرچند سوختهام، هنوز هم با تمام وجودم در پای تو ایستادهام.