شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس درد و اندوه خود صحبت میکند که مانند شمعی میسوزد و اشک میریزد. او بیان میکند که بدون حضور محبوب، نمیتواند به خودش نگاه کند و همچون شمعی که تنها با سوزش زنده است، او نیز تنها در سایه عشق و سوز و جدایی زندگی میکند.
بر خویش بسی چو شمع بگریستهامتا بیتو چرا به خویش نگریستهام
هوش مصنوعی: من به اندازهی زیادی مانند شمع بر خودم گریستهام، اما حالا به خاطر نبودن تو، دیگر چرا باید به خودم نگاه کنم؟
بیسوز تو چون شمع فرو مردم منچون شمع مگر ز سوز میزیستهام
هوش مصنوعی: بدون روشنایی تو مانند شمعی خاموش هستم. من هم چون شمعی هستم که تنها از سوزش و گرما زندگیام ادامه داشته است.