شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر دلتنگی و بیقراری شاعر است. او حس میکند که زندگیاش همانند زلف معشوقش آشفته و نامنظم شده است و نمیتواند خوشحال باشد. او به قیاس خود به شمعی میماند که پایش در آتش است و این نشاندهندهی درد و رنجی است که در دل دارد.
کارم که چو زلف تو مشوش دارماز دست بشد چگونه دل خوش دارم
هوش مصنوعی: امیدم را به خاطر دلم نگه داشتهام، اما وقتی کار و زندگیام مثل موهای تو در هم و برهم است، چگونه میتوانم دلخوش باشم؟
گر چون شمعم پای بر آتش چه عجبزیرا که چو شمع سر در آتش دارم
هوش مصنوعی: اگر من مانند شمعی هستم که بر روی آتش ایستادهام، عجیب نیست چون من خودم در آتش وجود دارم.