شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس تنهایی و بیقراری خود پس از جدا شدن از محبوبش اشاره میکند. او از محبوبش میخواهد که برگردد و او را روشن کند، زیرا بدون او زندگی برایش معنا ندارد و حس میکند که اگر او نباشد، بهتر است که بمیرد.
ای رفته به آسمان نفیرم بی تویک لحظه قرار مینگیرم بی تو
هوش مصنوعی: ای کسی که به آسمان رفتهای، من بدون تو حتی یک لحظه هم آرامش ندارم.
تو شمع منی بیا و میسوز مراکان دم که نسوزیم بمیرم بی تو
هوش مصنوعی: تو نور زندگی منی، بیا و در من بسوز تا زمانی که نسوزیم، بدون تو میمیرم.