شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عواطف و دردهای عمیق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر لحظه با غم‌ها و دردهایش مواجه است و اگر ناله کند، این احساس را نیز به نوعی در خود احساس می‌کند. او خود را مانند شمعی می‌بیند که در حال سوختن است و اگر بر خود بگرید، این درد بر دوش او سنگینی می‌کند. به‌طور کلی، ابیات بیانگر عمق غم و تنهایی شاعر هستند.
هر لحظه در آتشِ غمم اندازیور ناله کنم در عدمم اندازی
هوش مصنوعی: هر لحظه به من درد و ناراحتی میدهی، یا اگر شروع به شکایت کنم، حتی در کمال سکوت هم مرا رها نمیکنی.
چون شمع اگر زار بگریم بر خویشدر حال سر اندر قدمم اندازی
هوش مصنوعی: اگر مثل شمع به خاطر خودم گریه کنم و ناراحت باشم، تو هم در این حال دعوت میکنی تا قدم به قدم با من بیایی.