شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساسات خود نسبت به عشق و رابطه عاطفی می‌پردازد. او به این نکته اشاره می‌کند که چون عشق او عمیقاً زخمِ قلبی بر او زده است، دوختن این زخم به معنای درمان آن ممکن نیست. همچنین به این موضوع می‌پردازد که روشن کردن شمع عشق اگر به سوختن منجر شود، هیچ سودی ندارد. در نهایت، او به ناامیدی از پایان این رابطه و سوختن خود اشاره می‌کند.
چون عین بریدگی بود دوختنمپس بی خبریم به ز آموختنم
هوش مصنوعی: وقتی دلم مانند چیز بریدهای است، دوختن آن بیفایده است. در نتیجه، نادانیام بهتر از یادگرفتن است.
چه سود چو شمع اول افروختنمچون خواهدْ بود آخرش سوختنم
هوش مصنوعی: چه فایده دارد که اول مانند شمع روشن شوم، وقتی که در نهایت به سوختن ختم میشود؟