شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به حالتی از ناخرسندی و درونی بودن میپردازد. او میگوید که هنگامی که شمعی در او نیست، از وجود خود راضی نیست و در پی دلسوزی است. با این حال، او احساس میکند که دیگران از عمق احساساتش بیخبرند و او به خاطر این ناامیدی میسوزد.
چون شمع دمی نبود خشنود از خویشدر سوز برآورد بسی دود از خویش
هوش مصنوعی: زمانی که شمع روشن نیست و از خود راضی نیست، در حال سوختن است که دود زیادی از خود برمیافزاید.
گفتم که مسوز، گفت: تو بی خبریزان میسوزم تا برَهم زود از خویش
هوش مصنوعی: من به او گفتم که ناراحت نشو، او پاسخ داد: تو نمیدانی که من به چه دلایلی میسوزم؛ میسوزم تا سریعتر از خودم دور شوم.