شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: این شعر به احساس سوز و درد شاعر اشاره دارد. شاعر خود را به شمعی تشبیه می‌کند که با سوختن، دردی را تحمل می‌کند و هر بار که می‌سوزد، گویی که صد بار تجربه‌های دردناک را تکرار می‌کند. او از بی‌تحرکی و فراق نیز سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که در این حالت، به شدت احساس غم و رنج می‌کند.
من شمع توام که گر بسوزم صد بارگویی که ز صد رسیده نوبت به هزار
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که اگر بارها بسوزم، همیشه این حس را دارم که بار دیگر از نو زنده میشوم و این چرخه ادامه دارد.
چون شمع نداریم زمانی بیکارتا میسوزم به درد و میگریم زار
هوش مصنوعی: وقتی شمعی در دسترس نداریم، بیکار نمینشینم و درد میکشم و به خاطر آن غمگین و زار میشوم.