شمارهٔ ۱۰۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به شمعی اشاره می‌کند که مانند او از عشق و درد رنج می‌برد. او از شیرینی‌هایی چون عسل و رشته تغذیه کرده اما همچنان در خود درگیر است و دچار اضطراب و دلتنگی شده است. در واقع، این شعر به پیچیدگی‌های احساسات و دردهای درونی انسان اشاره دارد.
ای شمع! کسی که چون تو آغشته بوددر علت و دردِ خویش سرگشته بود
هوش مصنوعی: ای شمع! کسی که مانند تو در رنج و درد خود غوطهور بود و سرگردان، کمرنگ و بینور است.
خوردی عسل و رشته و دق آوردیبس گرم دماغ تر نه از رشته بود
هوش مصنوعی: تو عسل نوشیدی و با دقت خود را مشغول کردی، اما حالا بیش از حد پرشور و شنگول شدهای. این شور و هیجان تو ناشی از آن چیزی که خوردهای نیست.