شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به شمعی اشاره می‌کند که در هر لحظه خود را میافروزد و پروانه‌ها را به سوی خود جذب می‌کند. او سپس با تعجب از این سوال میپرسد که این شجاعت و سرزندگی از کجا آمده است، زیرا هیچکس را نمیبیند که به اندازه او گرم و پرانرژی باشد.
ای شمعِ جهان فروز! در هر نفسیاز پرتو تو بسوخت پروانه بسی
هوش مصنوعی: ای شمعی که نور را در دنیا پخش می‌کنی! در هر لحظه، بسیاری از پروانه‌ها به خاطر نور تو می‌سوزند.
این گرمْ دماغی از کجا آوردیکس گرمْ دماغ تر ندید از تو کسی
هوش مصنوعی: این بیتی از شاعر نشان می‌دهد که شاعر از فردی سخن می‌گوید که دارای استعداد و شوقی فوق‌العاده است. او از اینکه کسی به اندازه این فرد باانگیزه و پرشور نیست، شگفت‌زده است و به نوعی تحسین و ستایش می‌کند. این فرد به‌قدری پرنشاط و گرم است که دیگران نمی‌توانند او را هم‌تراز با خود بیابند.