شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: شمع می‌گوید که افتادن جاودان است و من نیز مانند او همیشه در حال افتادن هستم. من از شهد شیرین مانند موم دور افتادم و دیگر نمی‌توانم بر نقره بایستم. این شعر به نوعی می‌خواهد انتقال حسی را بیان کند که در آن، ناتوانی در حفظ حالتِ خوب و زیبایی را نشان می‌دهد.
شمع آمد وگفت: جاودان افتادنبه زانکه چو من به هر میان افتادن
هوش مصنوعی: شمع آمد و گفت: به جای اینکه همیشه در حالت افتاده باقی بمانید، بهتر است بایستید و خود را نشان دهید، زیرا من هم همیشه در میانه راه قرار دارم.
از شهد چو موم نقره دور افتادمبر نقره ازین بِهْ نتوان افتادن
هوش مصنوعی: من از شیرینی و خوشی دور شدم و دیگر نمی‌توانم به آن روزهای خوب برگردم.