تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۶۴

شمع آمد و گفت: بر تنِ لاغر خویشمیافشانم اشک ز چشمِ ترِ خویش
چون از سر خویش از عسل دور شدمبنگر که چه آمد به سرم از سرِ خویش