تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۶۵

شمع آمد و گفت: هر که مردی بودستسوزش چو من از غایتِ دردی بودست
گر گریم تلخ هم روا میدارمکز شیرینیم پیش خوردی بودست