شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عمق فقر و تنگدستی است که با وجود آن، امید و نور الهی در دل وجود دارد. شاعر بیان می‌کند که با وجود تاریکی و مشکلات، همچنان عزم و اراده‌اش به سمت صفاتی بی‌نهایت و نورانی است. در واقع، او به این نکته اشاره می‌کند که انسان‌ها از ظلمت و سختی می‌گریزند و در دلشان نور الهی وجود دارد.
در فقر دلم عزم سیاهی داردقصد صفتی نامتناهی دارد
هوش مصنوعی: در دل فقیر من، ارادهای به سمت تاریکی وجود دارد که به دنبال ویژگیای بیپایان است.
در ظلمت ازان گریخت چون مردم چشمیعنی که بسی نور الاهی دارد
هوش مصنوعی: در تاریکی، او مانند مردمی که چشم دارند، فرار می‌کند، که نشاندهندهی وجود نور فراوان الهی در وجود اوست.