شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دشواریهای زندگی و ناپایداری عقل و اندیشهاش صحبت میکند. او از خدا درخواست میکند که انصاف بدهد، زیرا نمیتواند به شیوهای بهتر از این سخن بگوید. در واقع، شاعر احساس سرگشتگی و از دست دادن آرامش را بیان میکند.
جانم دُرِ این قلزم بیپایان سفتعقلم گل این طارم سرگردان رُفت
هوش مصنوعی: روح من همانند گرانبهاترین گوهر در این دریا بیپایان است و خرد من، گلهایی را که در این معلق و سرگردان به دست آوردهام، به دست میآورد.
از بهر خدا تو نیز انصاف بدهکاین شیوه سخن خود به ازین نتوان گفت
هوش مصنوعی: لطفاً به خاطر خدا انصاف را رعایت کن، زیرا هیچ شیوهای از بیان بهتر از این وجود ندارد.