شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به بی‌خود شدن بشر از حقیقت و غفلت او از خود می‌پردازد. او به افرادی که در خواب و هوس به سر می‌برند اشاره کرده و بیان می‌کند که هیچ‌کس به ارزش و مقام واقعی انسان‌ها توجه نمی‌کند. همه در غفلت و بی‌خبری هستند و به همین خاطر از حقیقت وجودشان دور مانده‌اند.
عالم که امان نداد کس را نفسیخوابیم نمود در هوا و هوسی
هوش مصنوعی: جهان به کسی اجازه نداد که در آرامش و آسایش زندگی کند؛ در حالی که ما درگیر خیالات و آرزوها هستیم.
ای بیخبرانِ خفته! گفتیم بسیرفتیم که قدر ما ندانست کسی
هوش مصنوعی: ای کسانی که خوابیدید و نادانید! بارها گفتیم و به جاهای مختلف رفتیم، اما هیچ‌کس ارزش و مقام ما را درک نکرد.