شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به تضاد میان انسان و گردش زمان اشاره می‌کند. او می‌گوید که هرچند او و دنیا (چرخ) مدام در حال چرخش هستند، اما دل او همچنان دلی پر از درد و رنج است. او خود را در خاک و فرش دنیا می‌بندد، در حالی که چرخ زمان به جلو می‌رود. در نهایت، شاعر حس بی‌ثمری و ناامیدی را در زندگی‌اش بیان می‌کند.
زین کژ که به راستی نکو میگرددماییم و دلی که خون درو میگردد
هوش مصنوعی: ما از نادرستیهای زندگی که به خوبی تبدیل میشوند، بیخبر نیستیم و همچنین دلی داریم که پر از درد و رنج است.
ای بس که بگردیم من و چرخ ولیکمن خاک همی گردم و او میگردد
هوش مصنوعی: من و چرخ (زمان) بارها دور هم گشتیم، ولی من همچنان درگیر خاک و واقعیتهای زندگیام و او همچنان در حال چرخش است.