بخش ۱۲ - الحكایة و التمثیل
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ستایش خداوند می‌پردازد و توصیف می‌کند که انسان‌ها برای دریافت غذا و نعمت‌های الهی باید شکرگزار باشند. او می‌گوید که غذا از آسمان نازل می‌شود و انسان‌ها باید سپاسگزار این نعمت‌ها باشند. همچنین، اشاره می‌کند که برخی از مردم فقط به ظاهر و مجاز عالم توجه دارند و از حقیقت غافل‌اند. در نهایت، شاعر بر اهمیت شکرگزاری و درک عمیق از نعمت‌ها تأکید می‌کند.
بر شره میخورد مجنونی طعامشکر حق میگفت شکری بردوام
هوش مصنوعی: یک دیوانه بر زمین میافتد و در حالی که غذایی شیرین میخورد، پیوسته نام خدا و نعمت‌های او را یاد می‌کند و از آن شکرگزاری مینماید.
کای خداوندی که جان و تن ز تستشکر تو از من طعام من ز تست
هوش مصنوعی: ای خداوندی که جان و تن من از توست، من برای تو شکرگزاری میکنم و غذای من نیز از توست.
تو طعامم میفرستی ز آسمانشکر من بر میفرستم هر زمان
هوش مصنوعی: تو از آسمان غذا به من میدهی و هر لحظه من شکر تو را به جا میآورم.
میفرست اینجا فرو هر دم طعامتا منت بر میفرستم بر دوام
هوش مصنوعی: هر لحظه غذاهایی به اینجا میفرستد، تا من هم پیوسته و بیوقفه به او نعمت تقدیم کنم.
واسطه این قوم را برخاستستقول ایشان لاجرم بس راستست
هوش مصنوعی: این مردم به واسطهای بلند شدهاند و سخن آنها درستی دارد.
چون نمیبینند غیری جز مجازجمله زو شنوند و زو گویند باز
هوش مصنوعی: چون هیچ چیزی جز حقیقت مجازی را نمیبینند، همه چیز را از همین حقیقت میشنوند و دربارهاش صحبت میکنند.